آیا فشار سیاسی و اقتصادی راه حل بحران میانمار است؟
همان طور که در مطالب گذشته ارائه شد، اقدامات سیاسی و اقتصادی راه حل قضیه بحران میانمار است.
مهم ترین دلایل این راه که بر راه نظامی ارجحیت دارد، علاوه بر جلوگیری از نفوذ تروریسم سعودی و کشتار مسلمانان شرق آسیا، پاسخ به ندای مستضعفین و مظلومان جهان است که جمهوری اسلامی ایران فارغ از نژاد و مذهب همواره داعیه دار آن بوده است.
اما اقداماتی که منجر به فشار سیاسی و اقتصادی از سوی کشورهای اسلامی به حکومت میانمار شود ممکن است؟
براساس آنچه آمارها از حجم مبادلات اقتصادی کشورهای اسلامی با میانمار حکایت می کند تحریم اقتصادی حکومت میانمار غیر ممکن نیست.
متاسفانه تابحال مالدیو تنها کشوریست که با حکومت میانمار قطع رابطه کرده است.
از میان کشورهای اسلامی به ترتیب شش کشور سنگاپور، مالزی، اندونزی، عربستان سعودی، امارات، پاکستان بیشترین مبادلات اقتصادی را با میانمار دارند.
طبق جدول میزان واردات و صادرات هر یک از این کشورها مشخص شده است و در کل حدود ۱۱.۱۸ درصد از صادرات و ۲۴.۲۵ درصد از واردات میانمار زیر نظر این شش کشور اسلامی است که سهم قابل توجهی ست.
ترکیه، مصر و ایران (براساس اعلام مقامات اتاق بازرگانی و…) نیز حجم مبادلات اقتصادی کمی با میانمار دارند، با این حال جمهوری اسلامی میتواند الگوی شروع حرکت مهم سیاسی_اقتصادی باشد که قطعا در ترغیب سایر کشورها تاثیرگذارست.
همچنین از سویی جمهوری اسلامی میتواند با کشورهایی که معاملات نفتی دارد و از سویی دیگر تقویت کننده اقتصاد میانمار هستند، مذاکره کند و دولت این کشور را تحت فشار قرار دهند.
راه های متعددی برای فشار سیاسی و اقتصادی وجود دارد و لازمه این حرکت دیپلماسی فعال و عزم سیاسی است. امید است دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی در قبال میانمار، علیرغم تاکیدات رهبر انقلاب اسلامی، همگام با ارسال کمک های امدادی این راه حل (سیاسی_اقتصادی) را فعالتر پیگیری کند تا علاوه بر توقف نسل کشی، این مردم مظلوم هرچه زودتر به شهر و زندگی خود بازگردند و دیگر نیازمند کمک های هلال احمر و… نباشند.
بی شک تأمین بستر زندگی و نیاز جمعیتی که بیش از ۶۰۰ هزار نفر گزارش میشود مطمئنا با کمک های امدادی حل نمیشود و راهکاری فراتر از محکوم کردن سیاسی و… می طلبد.
دیدگاه