گروه مقاومت اسلامی سوریه (المقاومه الإسلامیه فی سوریا) طی بیانیهای، دستگاه اطلاعاتی ترکیه را مسئول ربایش علی کیالی، معروف به معراج اورال، از فرماندهان حکومت بشار اسد در لبنان دانست.
اوزگور اوزل، رهبر اپوزیسیون ترکیه، با انتقاد شدید از تصمیم دولت برای فعالسازی تعهدات دفاعی «پیمان مکه»، هشدار داد استقرار نیروهای نظامی ترکیه در عربستان میتواند آنکارا را مستقیماً به یکی از طرفهای جنگ یمن تبدیل کند.
وزارت دادگستری ترکیه درخواستی فوری برای بررسی پرونده زندانیان و افراد تحت تعقیب مرتبط با حزب کارگران کردستان (PKK) به دادستانیهای سراسر این کشور ارسال کرده است.
شرکت ترکیهای بایکار در نمایشگاه ADEX ۲۰۲۶ از امضای نخستین قرارداد صادراتی سامانه MIZRAK با جمهوری آذربایجان خبر داده است. این سامانه با برد عملیاتی بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر و مداومت پروازی بیش از ۷ ساعت، برای حمله به اهداف در عمق طراحی شده است.
کشورهای ترکیه، عمان، گرجستان، جمهوری آذربایجان و عراق همسو با تحریمهای اعلامشده از سوی آمریکا علیه صنعت هوایی کشور اعلام کردند که پروازهای شرکت هواپیمایی ماهان و چند ایرلاین ایرانی دیگر به خاک خود را متوقف کردهاند.
پس از سقوط دولت بشار اسد، آنکارا حضور نظامی و اطلاعاتی خود در سوریه را گسترش داده و تلاش میکند در کنار دولت جدید دمشق، یک ساختار امنیتی متمرکز ایجاد کند. اما اسرائیل این روند را تهدیدی برای آزادی عمل هوایی خود و توانایی مقابله با انتقال تسلیحات به حزبالله میداند.
استانبول میزبان نخستین نشست کمیته راهبردی سیاسی و دفاعی در چارچوب «پیمان مکه» با حضور وزرای خارجه، وزرای دفاع و رؤسای ستاد کل ارتش سه کشور پاکستان، عربستان سعودی و ترکیه بود.
وزارت دفاع ترکیه با انتشار بیانیهای از انحلال نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) استقبال کرد و گفت این اقدام به تقویت مفهوم «یک دولت و یک ارتش» در سوریه کمک میکند.
ترکیه با بهرهگیری همزمان از ابزار انرژی، کریدورهای ترانزیتی و نفوذ در سوریه پس از اسد، در پی تبدیل عراق به بخشی از معماری ژئواکونومیک تحت رهبری خود و کاهش نفوذ ایران در شمال غرب آسیاست. پروژه «جاده توسعه»، بازطراحی همکاریهای انرژی با بغداد و تلاش برای تبدیلشدن به هاب منطقهای انرژی و تجارت، ارکان اصلی این راهبرد را تشکیل میدهند. موفقیت این سیاست میتواند جایگاه ترکیه را در معادلات انرژی اروپا و غرب آسیا تقویت کند، اما تداوم اختلافات سیاسی، امنیتی و حقوقی میان بغداد، اربیل و آنکارا همچنان مهمترین مانع تحقق کامل این اهداف به شمار میرود.