گسترش سریع نیروی دریایی چین از نظر تعداد شناورها، تناژ و توانمندی‌های رزمی، ژاپن و کره‌جنوبی را به سمت تقویت و نوسازی گسترده ناوگان‌های دریایی خود سوق داده است. بر اساس داده‌های مورد استناد نیروی دریایی چین در سال ۲۰۲۴ با ۳۳۲ فروند شناور جنگی از نظر تعداد، حتی از نیروی دریایی آمریکا با ۳۱۹ فروند نیز عبور کرده بود.

نشست وزرای دارایی و رؤسای بانک‌های مرکزی G20 در آمریکا، به‌جای دستیابی به یک اجماع گسترده درباره مشکلات اقتصادی تحت تأثیر اختلافات واشنگتن و پکن قرار گرفت.

تنش‌های جاری میان کشورمان و آمریکا در خلیج فارس و تنگه هرمز باعث جهش کم‌سابقه نرخ حمل نفت خام شده است.

پایگاه آزمایش پروازی لوپ‌نور در شمال‌غرب چین، که به‌دلیل نقش آن در آزمایش هواگردهای پیشرفته به نوعی منطقه ۵۱ چینی تشبیه می‌شود، طی ماه‌های اخیر با سرعت زیادی در حال گسترش است. تصاویر ماهواره‌ای ساخت مجموعه‌ای از آشیانه‌ها، تاکسی‌وی‌ها و زیرساخت‌های جدید را نشان می‌دهد.

سری Y-9E یک هواپیمای ترابری نظامی متوسط ساخت چین و نسخه صادراتی خانواده Y-9 است. این هواپیما برای مأموریت‌های شتیبانی لجستیکی در فواصل متوسط طراحی شده و از چهار موتور توربوپراپ WJ-6C استفاده می‌کند.

بنگلادش در حال حرکت به سمت مذاکرات رسمی با چین برای خرید جنگنده‌های J-10CE و بالگردهای تهاجمی است. هرچند تعداد جنگنده‌ها، ارزش قرارداد و زمان تحویل هنوز مشخص نشده است اما گزارش‌ها پیش‌تر از احتمال خرید تا ۲۴ فروند J-10CE خبر داده بودند.

گزارش جدید مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی CSIS با عنوان «Wartime Footing» هشدار می‌دهد که آمریکا با تهدید فزاینده هم‌زمان از سوی چین و روسیه مواجه است و ساختار فعلی نیروهای مسلح و صنایع دفاعی این کشور برای یک جنگ طولانی و چندجبهه‌ای کافی نیست.

چین در اقدامی جدید ۱۴ نهاد اروپایی را به فهرست کنترل صادرات خود اضافه کرده است؛ اقدامی که می‌تواند دسترسی این شرکت‌ها به برخی اقلام و مواد دوکاربردی را بدون دریافت مجوز از پکن محدود یا متوقف کند.

تصاویر منتشرشده از پایگاه هوایی آبشه (Abéché) در شرق چاد، دست‌کم ۴ فروند پهپاد رزمی چینی CH-4 را در کنار تجهیزات پشتیبانی زمینی نشان می‌دهد. این تصاویر می‌تواند نخستین شواهد جدی از ورود این پهپادها به خدمت نیروی هوایی چاد باشد.

جنگ ایران و بحران تنگه هرمز برای چین به‌مثابه یک آزمایش عملی در استفاده از گلوگاه‌های راهبردی بود و نشان داد که اختلال در مسیرهای حیاتی تجارت جهانی می‌تواند بدون جنگ مستقیم، هزینه‌های سنگینی بر رقبا تحمیل کند. این تجربه احتمالاً پکن را به سمت تقویت راهبرد محاصره و کنترل تدریجی تایوان سوق خواهد داد؛ رویکردی که در آن وابستگی جهان به صنعت نیمه‌هادی تایوان به اهرم فشار ژئواکونومیک تبدیل می‌شود. در نتیجه، مناقشه تایوان ممکن است از الگوی بازدارندگی مبتنی بر قدرت نظامی به سمت بازدارندگی مبتنی بر کنترل زنجیره‌های تأمین و گلوگاه‌های حیاتی اقتصاد جهانی حرکت کند.