استانبول میزبان نخستین نشست کمیته راهبردی سیاسی و دفاعی در چارچوب «پیمان مکه» با حضور وزرای خارجه، وزرای دفاع و رؤسای ستاد کل ارتش سه کشور پاکستان، عربستان سعودی و ترکیه بود.

وزارت دفاع ترکیه با انتشار بیانیه‌ای از انحلال نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) استقبال کرد و گفت این اقدام به تقویت مفهوم «یک دولت و یک ارتش» در سوریه کمک می‌کند.

ترکیه با بهره‌گیری هم‌زمان از ابزار انرژی، کریدورهای ترانزیتی و نفوذ در سوریه پس از اسد، در پی تبدیل عراق به بخشی از معماری ژئواکونومیک تحت رهبری خود و کاهش نفوذ ایران در شمال غرب آسیاست. پروژه «جاده توسعه»، بازطراحی همکاری‌های انرژی با بغداد و تلاش برای تبدیل‌شدن به هاب منطقه‌ای انرژی و تجارت، ارکان اصلی این راهبرد را تشکیل می‌دهند. موفقیت این سیاست می‌تواند جایگاه ترکیه را در معادلات انرژی اروپا و غرب آسیا تقویت کند، اما تداوم اختلافات سیاسی، امنیتی و حقوقی میان بغداد، اربیل و آنکارا همچنان مهم‌ترین مانع تحقق کامل این اهداف به شمار می‌رود.

ترکیه تلاش می‌کند با اعزام تجهیزات پیشرفته نظامی، نقش مستقیم‌تری در مقابله با گروه‌های سلفی جهادی به ویژه شاخه‌ی القاعده در منطقه ساحل و الشباب المجاهدین در سومالی پیدا کند.

هاکان فیدان، وزیر خارجه ترکیه هشدار داد که اگر آمریکا اصرار کند همه مسائل همزمان بررسی شوند، حتی پرونده هسته‌ای ایران هم ممکن است پیشرفتی نداشته باشد و این وضعیت می‌تواند به جنگی دیگر در منطقه منجر شود.

پس از تحولات سیاسی و میدانی اخیر در سوریه، حضور آمریکا در شمال‌شرق کشور وارد مرحله تازه‌ای شده است. در حالی‌که از ابتدای ۲۰۲۵ گزارش‌هایی درباره کاهش نیرو و تخلیه برخی پایگاه‌ها در دیرالزور منتشر شد، شواهد میدانی و تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که این روند به معنای خروج نیست، بلکه بیشتر شبیه جابجایی و متمرکزسازی حضور در محور شرقی-شمال‌شرقی سوریه است. این تغییر هم‌زمان با کاهش فعالیت در پایگاه‌های دیرالزور و رشد زیرساختی در چند پایگاه شرقی به‌ویژه «قصرک »و «شدادی» مشاهده می‌شود. هم‌زمانی این دو روند متضاد – کاهش حضور در غرب و توسعه در شرق – پرسش اصلی را شکل می‌دهد: راهبرد واقعی آمریکا در سوریه چیست؟ خروج تدریجی یا بازآرایی برای مرحله جدید؟

وزیر انرژی ترکیه اعلام کرد که آنکارا در نظر دارد در سال ۲۰۲۶ یک توافق اختصاصی با سوریه برای آغاز فعالیت‌های اکتشافی انرژی در آب‌های فراساحلی منعقد کند.

توافق اخیر بین ترکیه و عراق در حوزه آب و انرژی شامل مکانیسم تأمین مالی پروژه‌های آبی امضا شده در اوایل ۲۰۲۴ و توسعه‌یافته تا بسته‌های ترکیبی نفتی- آبی در نوامبر ۲۰۲۵ یک تحول راهبردی در مدیریت منطقه‌ای اطراف رودهای دجله و فرات پدید آورده است. در سطح عملی، آنکارا با شبکه‌ای از سازوکارهای حقوقی، فنی و مالی، ورود شرکت‌های ترکیه‌ای و تأمین مالی پروژه‌ها، ظرفیت تعیین جریان آب، کیفیت و تخصیص منابع آبی ورودی به عراق را به نحو قابل‌ملاحظه‌ای تقویت کرده است. بغداد در موقعیتی قرار گرفته که به‌جای اعمال حاکمیت کامل بر منابع مشترک، به‌تدریج وارد سازوکارهایی می‌شود که دسترسی و تصمیم‌گیری بلندمدت را به شرکای خارجی خود خصوصاً ترکیه و بازیگران بین‌المللی همکار با آنکارا واگذار می‌نماید. این وضعیت از جهات حقوقی، اقتصادی، زیست‌محیطی و امنیتی پیامدهایی جدی برای ثبات داخلی عراق، توان تولیدی کشاورزی، امنیت غذایی و استقلال استراتژیک دولت مرکزی در بغداد را به همراه دارد.

مقامات آمریکا، ترکیه و سوریه در نشست سه‌جانبه‌ای که در واشنگتن برگزار شد، درباره ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) در ساختارهای آینده سیاسی، اقتصادی و نظامی سوریه به گفتگو پرداختند.

ترکیه در حال تدوین قانونی است که بر اساس آن، شماری از اعضای حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک) و خانواده‌های آنان می‌توانند از مناطق کوهستانی شمال عراق به ترکیه بازگردند. هدف از این طرح، گشودن مسیر تازه‌ای در روند گفتگوهای صلح میان دولت ترکیه و گروه‌های کردی عنوان شده است.