جنگ ایران و بحران تنگه هرمز برای چین به‌مثابه یک آزمایش عملی در استفاده از گلوگاه‌های راهبردی بود و نشان داد که اختلال در مسیرهای حیاتی تجارت جهانی می‌تواند بدون جنگ مستقیم، هزینه‌های سنگینی بر رقبا تحمیل کند. این تجربه احتمالاً پکن را به سمت تقویت راهبرد محاصره و کنترل تدریجی تایوان سوق خواهد داد؛ رویکردی که در آن وابستگی جهان به صنعت نیمه‌هادی تایوان به اهرم فشار ژئواکونومیک تبدیل می‌شود. در نتیجه، مناقشه تایوان ممکن است از الگوی بازدارندگی مبتنی بر قدرت نظامی به سمت بازدارندگی مبتنی بر کنترل زنجیره‌های تأمین و گلوگاه‌های حیاتی اقتصاد جهانی حرکت کند.

در اکتبر ۲۰۲۵، عقب‌ماندگی فروش‌های نظامی آمریکا به تایوان اندکی بدتر شد و دولت لای تأخیرهای تازه‌ای را در برابر نمایندگان تأیید کرد. با وجود دیدار ترامپ و شی، سیاست آمریکا درباره تایوان تغییری نکرد و فروش‌های آینده همچنان ممکن است ادامه یابد. ارزش تجمعی فروش‌های تأخیرخورده همچنان ۲۱.۵۴ میلیارد دلار برآورد می‌شود.