چطور فناوری رادار هواپیما قابل قیاس است؟

درواقع جنگنده‌هایی که از موتورهای قدیمی‌تر AL-31F و RD-۳۳/۹۳ استفاده می‌کنند، ظرفیت تولید برق می‌تواند محدودیت مهمی برای رادار ایجاد کند. برای نمونه، ادعا شده ظرفیت برق برخی از این پلتفرم‌ها حدود ۲۴ کیلووات توان در اختیار کل هواپیما قرار می‌دهد؛ توانی که باید میان رادار، سامانه کنترل پرواز، رایانه‌های مأموریتی، اویونیک و جنگ الکترونیک تقسیم شود.

فرضا در خصوص جنگنده چیمنی J-10C وجود یک آرایه ۱۴۰۰ المانی، مبتنی بر گالیوم نیترید لزوماً به معنای استفاده از حداکثر توان هر ماژول نیست. درحالی که ظرفیت شبکه برق موتور WS-10B حدود ۴۸ کیلووات عنوان شده است. برآوردها توان رادار را حدود ۱۰ تا ۱۲ کیلووات و با احتساب سامانه خنک‌کننده حدود ۱۴ تا ۱۶ کیلووات در نظر می‌گیرند چراکه سایر توان به دیگر اجزا منتقل میشود.

بنابراین تعداد ماژول‌ها، نوع نیمه‌رسانا و حتی اندازه آنتن به‌تنهایی برای تعیین عملکرد واقعی یک رادار آرایه فازی کافی نیست. توان تولید برق، سامانه خنک‌کاری، مدیریت حرارتی، نرم‌افزار و نحوه تخصیص توان میان رادار و سایر سامانه‌های هواپیما نیز تعیین می‌کنند که یک رادار در شرایط عملیاتی واقعاً چه عملکردی خواهد داشت.