طنز تلخ این روزهای کردهای سوریه
پس از حملات ارتش ترکیه به منطقه عفرین اخبار و تصاویر زیادی در رسانه های مختلف منتشر شد؛ در این میان کاریکاتوریست ها نیز بیکار نبودند و به طنزپردازی پرداختند.
اما در میان تمام این نقاشی های خوش آب و رنگ یک کاریکاتور بیشتر از سایر کاریکاتورها نظرم را به خود جلب کرد.
کاریکاتوری که در بالا مشاهده میکنید..
همین سه سال پیش بود که تمام دنیا با تمام ارباب رسانه هایشان برای حق خواهی کردهای سوریه گلو چاک میدادند و چه اسطوره هایی که در رسای برادران و خواهران کردتبار کوبانی نشین در رسانه های مختلف منتشر میشد …
اما درست سه سال بعد زمانی فرا رسید که کردها اما اینبار کردتباران منطقه عفرین مورد هجمه یک نیروی متجاوز قرار گرفتند و به خاک و خون کشیده شدند.. اما از رسانه ها و اربابان دلسوز و گلو چاکان! از مادر مهربان تر خبری نشد و نیست …
مقصود نویسنده از این نوشتار حقانیت کردها در کوبانی و عفرین و یا حتی محکومیت حمله ترک ها به خاک عفرین نیست؛ بلکه مقصود، نحوه تعامل رسانه های غربی با مردمان منطقه و بالاتر، قدرتهای فرامنطقه ای ست.
چقدر نشانه ها و دلیل و برهان لازم است تا مردمان منطقه ی رنجدیده ی غرب آسیا (و نه خاورمیانه) به خود بیایند و دوست و دشمن واقعی خود را بشناسند ؟!
چقدر کلاه گشاد استعمار و استثمار را قرار است بر سر بگذارند و هر بار به ساز یکی از اربابان خوش رقصی کنند؟!
وقت بیداری فرا نرسیده است ؟
پی نوشت: کاریکاتور با مقداری ویرایش است!
دیدگاه