ایران و معمای ارتباط با طالبان!

بیش از ۲۷ سال است که از حمله آمریکا و متحدینش به افغانستان می گذرد و دلیل استمرار حضور در افغانستان، ادعای حمایت ایران از تروریسم (طالبان و القاعده) عنوان می شود.
تهدید به انتشار اسناد محکم حمایت نظامی و… ایران از تروریسم، که مکرراً از زبان مقامات و رسانه های غربی و اخیراً مقامات دولتی و پارلمانی افغانستان شنیده می شود، قریب سه دهه است که در حد ادعاست و تابحال سند معتبری برای اثبات آن ارائه نشده است!

ایران در حالی متهم به اشاعه تروریسم و خیانت به افغانستان می شود که قریب چهار دهه است میزبان میلیون ها مهاجر افغانی بوده و در این راه هزینه های زیادی صرف کرده است.

بعضی از اظهارات ضد ایرانی نمایندگان مجلس افغانستان از این قرار است:

حمیرا ایوبی (از نمایندگان فراه در مجلس افغانستان): «مقامات امنیتی فراه می گویند سلاح های مورد استفاده طالبان ساخت روسیه و چین است.»

سمیع الله صمیم (از نمایندگان فراه در مجلس افغانستان) در مصاحبه با شبکه طلوع نیوز: «من از تجمع طالبان و حمله فراه از یک هفته قبل اطلاع داشتم و موضوع را به میز رئیس جمهور (اشرف غنی) و رئیس اجرائی (عبدالله عبدالله) رساندم، ولی آنها اصلا توجه نکردند.
هر لحظه از جنگ فراه گزارش میگیرم و از شب حمله تا حالا نخوابیدم.
طالبان از کشورهای همسایه حمایت می شوند.
طالبان از یک هفته قبل از سایر استانهای افغانستان در فراه تجمع داشتند.
حکومت مرکزی هیچ نوع آمادگی برای مقابله با حملات را ندارد.
چند وقت پیش یکی از مسئولان تعلیمات نظامی ایرانی در فراه دستگیر شده و به کابل انتقال داده شده است.
ضعف حکومت و مدیریت حاکمان منجر به مداخله همسایگان در افغانستان میشود.»

در گذشته آمریکایی ها مدعی وجود بیش از ۹۲ هزار سند محرمانه درباره جنگ افغانستان و انتشار از طریق ویکی لیکس شدند.
اسناد منتشر شده در خصوص ایران که اکثر آن کاغذ بازی ست، ادعایی برای تایید سناریو حمایت ایران از تروریسم است.

بعنوان مثال ذکر شده که ایران به رهبران طالبان پیشنهاد داده در ازای کشتن هر سرباز افغان ۱۷۴۰ دلار و در ازای کشتن هر مقام دولتی ۳۴۸۰ دلار میپردازد. (این موضوع همانند همان دروغ حقوق های کلانی است که گفته میشد به مدافعان حرم فاطمیون و… جهت شرکت در جنگ سوریه پرداخت می شود!)

از این منظر تهدیدهای افغانستان برای ایران را می توان چنین توصیف کرد:

۱- تلاش آل سعود برای نفوذ و رابطه بیشتر با طالبان؛ در چنین شرایطی برقراری ارتباط و کنترل نرم طالبان بهترین راهکار است و مخاطب با درک صحیح این موضوع باید بین ارتباط نرم و مهار طالبان، با حمایت از این گروه تفکیک قائل شود.

۲- پیدایش داعش و افزایش نفوذ این گروه در خاک افغانستان؛ در زمانی که دولت مرکزی فاقد توانایی لازم برای برخورد و سرکوب چنین گروه تروریستی میباشد؛ ایران به ناچار مجبور خواهد شد برای “دفع افسد” به ارتباط و کنترل نرم طالبان روی بیاورد.

۳- از سویی دیگر داعش دشمن قسم خورده مقاومت اسلامی میباشد و درصدد ضربه زدن به ایران است و همچنین نحوه برخورد این گروه خطرناک با تمامی مذاهب در سوریه و عراق برهمگان آشکار و مشخص شده است؛ حالا اگر آمریکا، پاکستان یا ازبکستان و هر کشور دیگری آنها را در افغانستان تزریق و پرورش دهند یا موثر باشند، ایران نیز می تواند در مقابل از گروههای طالبان برای خنثی کردن اثر مستقیم داعش استفاده کند.

۴- افغانستان به واسطه همسایگی و مرزهای گسترده با ایران، جزء حاشیه امنیت ایران است و بدین واسطه عواملی نظیر مهاجرت، قاچاق و… تاثیرات زیادی بر این ایران می گذارد.

۵- در شرایطی که دولت افغانستان به دنبال صلح با طالبان است و آمریکا، پاکستان و… در این روند تاثیر گذارند، چرا باید نقش ایران کم رنگ و منافعش در خطر قرار بگیرد؟

۶- سیاست ایران در افغانستان، چه در عمل چه در حرف همواره افغانستان امن و با ثبات و عاری از جنگ بوده است. چرا که تهدیدات حاشیه امنیت ایران، بغیر از هزینه و مسائلی نظیر مهاجرت، قاچاق و… چیزی دیگری به دنبال ندارد و قطعا این هزینه ها با سود فروش سلاح به طالبان جبران نمیشود!

۷- وجه اشتراک ایران و طالبان مخالفت با حضور نیروهای خارجی (آمریکا و ناتو) است. کمااینکه طالبان حضور نیروهای خارجی را علت حملات انتحاری و تقویت داعش در افغانستان عنوان میکنند.

نتیجه گیری:
داعش یک تروریسم صادراتی از سوی غرب است. حکومت افغانستان باید بداند که مشکلات این کشور اولا بخاطر حضور نیروهای خارجی است و این مسئله ریشه تاریخی دارد.

یک زمان بریتانیا، یک زمان شوروی و حالا آمریکا و ناتو.

لذا لازمه حل مشکل و مبارزه با تروریسم، خروج نیروهای خارجی است.

دوم جلوگیری از جنگ مذهبی است.

با توجه به تجربه عراق و سوریه، استراتژی داعش در در وهله ی پیدایش، پررنگ کردن اختلافات مذهبی است که با کشتار و حملات انتحاری به مناطق شیعیان هر روز شاهد آن هستیم.
نژاد گرایی، تجزیه طلبی و… نیز از عواملی ست که مقابله با آن همانند سوریه، عراق و یمن و… باید مدنظر کشورهای اسلامی از جمله افغانستان قرار گیرد.

ارتباط سیاسی ایران با طالبان به دلایل ذکر شده، طبیعی و قابل درک است، اما اتهاماتی نظیر قاچاق مواد مخدر، تطمیع طالبان بخاطر اختلافات بر سر منابع آب داخل خاک افغانستان، تجهیز سلاح، حمله به مردم و… به ایرانی که با تروریسم صادراتی غرب در دو هزار کیلومتر دورتر از مرز خود مقابله می کند، نمی چسبد!

ایران، خود سالیان طولانی زخم خورده ی تروریسم و گروه های جنایتکاری مانند “مجاهدین خلق” بوده است و هیچگاه چنین سرنوشتی را برای همسایگان خود نمی خواهد.

در این راستا بنظر می رسد حکومت افغانستان باید بجای شرکت در جنگ ائتلاف سعودی علیه مردم یمن، شبکه ارتباط برخی مقامات دولتی خود با داعش را کشف و منهدم کند و نمایندگان هتاک به ایران، باید ابتدا سرنوشت پرونده های قاچاق خود (افشاگری و تنش سیاسی مربوط به عمر زاخیلوال) را مشخص کرده و سپس دیپلمی که در ایران اخذ کرده اند را تبدیل به مدرک بالاتری کنند تا لااقل بفهمند مگر غیر از آمریکا و اروپا و روسیه و چین کشوری تولید سلاح دارد که طالبان بخواهند از آن سلاح دریافت کنند؟!

این غربی است که از سویی نزدیک به سه دهه افغانستان را اشغال کرده اند و داعش را بنیان نهاده و تقویت کردند و حالا به غلط ایران را دشمن و عامل توطئه در افغانستان آدرس می دهند!
اظهارات ضد ایرانی مقامات غربزده افغانستانی فقط در راستای تحمیل مذاکرات موشکی و منطقه ای بر ایران است که آن را به حساب کمال همنشینی با آمریکا و ناتو میتوان گذاشت!