فاطمیون تهدید یا فرصت؟

پیش از آنکه به بررسی اهداف و جوانب حملات رسانه ای به فاطمیون بپردازیم، باید گفت که هجمه همه جانبه (از رسانه ها تا سیاستمداران در جبهه دشمن و حتی خودیها) مختص به فاطمیون نیست و در گذشته و حال نیز گروههای مقاومت در هر کشوری نظیر حزب‌الله در لبنان، انصارالله در یمن، حماس در فلسطین و… آماج این حملات قرار گرفته‌اند.

تجربه جنگ با حزب‌الله و عقب‌نشینی اسرائیل از لبنان، این تجربه و ترس را برای دشمن (غربی_سعودی_یهودی) ساخته است که هر جا همانند آن را ببینند، بنای هجمه رسانه‌ای و جنگ نرم را می‌گذارند. و این جنگ نرم تاکنون بر قدرت گروههای مقاومت تاثیر داشته و اگر این تاثیر نبود نتیجه‌ی امروز تحولات منطقه تفاوت بسیاری می‌داشت.

جنگ نرمی که این بار فاطمیون را هدف گرفته جوانب آن بسیار مرموز است و این جوانب حتی خود اعضای فاطمیون را هم دربرمیگیرد!

تقویت اختلافهای نژادی و مذهبی،

نمایش تبعیض و برخورد نامناسب با افغانها در ایران،

تهدید عنوان کردن حضور یا بازگشت اعضای فاطمیون در افغانستان،

تشدید جنگ در افغانستان بخاطر دشمنی دیرینه داعش با این گروه،

اعزام اجباری به جنگ سوریه،

افزایش نیرو و جذب فاطمیون در افغانستان و…

همه از عناوینی است که علاوه بر غربیها بعضا عوامل داخلی آنها در افغانستان، هدفمند بر روی آن مانور رسانه‌ای می‌دهند.

رسانه های غربی موسسات فرهنگی نظیر تبیان و دفاتر زیارتی را متهم به جذب نیرو فاطمیون می‌کنند، در حالیکه هیچ سند معتبری در این خصوص وجود ندارد.

مردم افغانستان از شیعیان تا اقوام و اعضای فاطمیون باید بدانند که در این جنگ نرم، اگر طعمه تله‌هایی نظیر تبعیض یا اختلاف نژادی و مذهبی و… قرار گیرند، فروپاشی آنها که بدتر از این جنگ چهل ساله است، دور از انتظار نیست!
اما اگر از این مرحله همانند نبردهای حلب و تدمر و… عبور کردند، ناتو و طالبان هم نمی‌توانند آنان را از هویت اسلامی و وطن شان دور کند.
فاطمیون تهدیدی برای افغانستان نیست؛ بلکه پایگاهی است که به همگان نشان می دهد که اتحاد و پیروزی با تمام تفاوتهای قومی و… ممکن است؛ چیزی که بیش از چهل سال است در افغانستان گم شده است!