بررسی دیدگاه اندیشکده‌های منطقه‌ای و بین‌المللی درباره بحران تنگه هرمز نشان می‌دهد که این گذرگاه دیگر صرفاً یک مسیر حیاتی انتقال انرژی نیست، بلکه به یکی از مهم‌ترین عرصه‌های رقابت ژئوپلیتیکی میان ایران، آمریکا، کشورهای خلیج فارس و قدرت‌های بزرگ تبدیل شده است. این تحلیل‌ها با وجود تفاوت در رویکردها، بر این نکته تأکید دارند که بحران هرمز پیامدهایی فراتر از حوزه امنیت دریایی داشته و بر نظم امنیتی، انرژی، تجارت جهانی و موازنه قدرت در خاورمیانه تأثیر گذاشته است.

تحولات بنیادین در الگوی موازنه منطقه‌ای، حاکم شدن منطق «بازدارندگی شبکه‌ای و تاب‌آوری متقابل» را بر محاسبات امنیت ملی خاورمیانه برجسته کرده است. در این زیست‌بوم جدید، وزن‌کشی قدرت نه بر پایه حجم آتش، بلکه بر میزان پایداری شریان‌های حیاتی اقتصادی، کنترل شاهراه‌های مواصلاتی دریاپایه و ظرفیت بازیگران در تعمیق هزینه‌های رقبا سنجیده می‌شود. بر این اساس، رقابت‌های کنونی از نبردهای جبهه‌ای فاصله گرفته و به سمت درگیری‌های چندلایه و فرسایشی سوق یافته است؛ جایی که سنجش دقیق حد آستانه تحمل طرفین و بازتعریف ابزارهای نفوذ، راهبرد اصلی بازیگران در دستکاری ترتیبات آینده امنیت منطقه‌ای به شمار می‌رود.

در حملات تلافی جویانه بامداد امروز ایران علیه مواضع تروریستهای آمریکایی در اربیل، مرکز تعمیراتی، تجهیزات فنی و سامانه هدایت بالن جاسوسی آمریکا مورد اصابت دقیق قرار گرفت و نابود شد.

ارتش جمهوری اسلامی ایران پس از انجام حملاتی علیه مواضع ارتش تروریستی آمریکا در منطقه، بیانیه‌ای صادر کرد.

تغییر ناگهانی استراتژی ایالات متحده از فاز تهاجمی معطوف به بمباران زیرساخت‌های جنوب ایران به توقف عملیات نظامی، یکی از مهم‌ترین نقاط عطف در بازتعریف «معماری امنیت منطقه‌ای خاورمیانه» به شمار می‌رود. این چرخش رویکرد، نتیجه یک الزام و جبر راهبردی بوده است. استدلال اصلی این نوشتار بر این پایه استوار است که انصراف واشنگتن از گسترش سطح درگیری، برآیند مستقیم تلاقی سه عامل کلان است: نخست، محدودیت‌های بی‌سابقه لجستیکی و کاهش ذخایر استراتژیک نظامی آمریکا؛ دوم، راهبرد «تنش‌افزایی متقابل» و ارتقای توانمندی‌های نامتقارن از سوی ایران؛ و سوم، فشارهای فزاینده بین‌المللی، مداخله قدرت‌های نوظهور نظیر چین و هراس عمیق کشورهای عربی از بروز یک جنگ فراگیر زیرساختی. این تحلیل نشان می‌دهد که چگونه درهم‌تنیدگی این متغیرهای نظامی، ژئوپلیتیک و اقتصاد انرژی، ماشین جنگی ایالات متحده را به توقف ناگزیر کشانده است.

گزارش حاضر به بررسی دکترین نوین ایالات متحده در قبال منطقه شامات و واکاوی اهداف اصلی واشنگتن از تحریک دولت جدید سوریه برای مقابله نظامی با حزب‌الله می‌پردازد. در این راستا، دولت ترامپ با اتکا به استراتژی «مهار نیابتی» و مقوله «تجاری‌سازی امنیت» تلاش می‌کند تا هزینه‌های سنگین تقابل مستقیم نظامی و جنگ‌های فرسایشی اسرائیل را به بازیگران منطقه‌ای نظیر دمشق واگذار کند. این گزارش نشان می‌دهد که واشنگتن با ایجاد یک «منگنه امنیتی» دوجانبه، نه تنها به دنبال مسدود کردن شریان‌های لجستیکی حزب‌الله از طریق مرزهای سوریه و سلب مشروعیت از این گروه است، بلکه قصد دارد با خنثی‌سازی نفوذ ایران، امنیت پروژه‌های ژئوپلیتیک و کریدورهای تجاری راهبردی غرب نظیر «آیمک» را در منطقه تضمین نماید.

تکامل الگوهای مهار و بازدارندگی در تحولات اخیر نشان می‌دهد که ثبات توانمندی‌های دفاعی پیشرفته بیش از آنکه متکی بر حجم تجهیزات انباشته‌شده باشد، ریشه در پایداری زیرساخت‌های صنعتی، سرمایه انسانی دانش‌بنیان و توان بازسازی بومی دارد. بر همین اساس، نگاه سیاست‌گذاری راهبردی غرب از رویکردهای سنتی متمرکز بر «کاهش انبار تسلیحاتی» به سمت بسترهای عمیق‌تر با هدف «کنترل توان بازتولید قدرت» تغییر زاویه داده است. این چرخش ساختاری ایجاب می‌کند که چارچوب‌های کنترل تسلیحات در آینده، به‌جای محدود ماندن به سقف‌های عددی، بر مهار زنجیره‌های تأمین، چرخه‌های تحقیق و توسعه و فرسایش دانش پایه متمرکز شوند تا امکان بازآفرینی سریع توانمندی‌های دفاعی پس از هرگونه تنش از میان برود.

تصاویر ماهواره‌ای آثار مشهودی از سوختگی و تخریب را در محدوده تأسیسات نظامی آمریکا در اردن نشان می‌دهد.

روابط عمومی سپاه پاسداران اعلام کرد یک فروند پهپاد MQ-9 دیگر با آتش پدافند هوایی نیروی هوافضای سپاه در شرق تنگه هرمز رهگیری و منهدم شد.

به گزارش واشنگتن‌پست، بر اساس یک ارزیابی محرمانه که اخیراً در اختیار پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا قرار گرفته، شماری از فرماندهان ارشد ارتش آمریکا نسبت به ادامه عملیات گسترده علیه ایران هشدار داده‌اند.