قره باغ خاک اسلام! به نام سالگرد سقوط شهر “آقدام” به کام مجاهدین افغان در قره باغ!
پیشتر در مقاله: “حدیث نفس علیف در اجلاس D8 و سازمان همکاری اسلامی! / وضعیت مساجد در ارمنستان و قره باغ” گریزی به نحوه تصرف شهر آقدام توسط ارامنه زده بودیم؛ بنابراین نیازی در نگارنده برای نوشتن مطلبی جدید پیرامون فرار با شکوه نظامیان باکو از این شهر احساس نشد. همیشه در پیش زمینه ذهنم […]
پیشتر در مقاله: “حدیث نفس علیف در اجلاس D8 و سازمان همکاری اسلامی! / وضعیت مساجد در ارمنستان و قره باغ” گریزی به نحوه تصرف شهر آقدام توسط ارامنه زده بودیم؛ بنابراین نیازی در نگارنده برای نوشتن مطلبی جدید پیرامون فرار با شکوه نظامیان باکو از این شهر احساس نشد.
همیشه در پیش زمینه ذهنم دوست داشتم از افغانهایی بنویسم که در قره باغ جمهوری آذربایجان جنگیده اند. جسته و گریخته مطالبی گرد هم آورده بودم اما نمیدانم چرا همیشه احساس می کردم چیزی این میان نیست که باید باشد.
امروز(۲ مرداد) اما در سالگرد سقوط آقدام آن حلقه گمشده را یافتم: مظلومیت.
آری مرد افغان در پیکارهای معاصر مظلوم بوده، چه آنجا که سلاح شرق و غرب روی بام خانه او مراحل آزمایش را می گذرانده، چه آنجا که اسیر فتنه وهابیت بوده!
در قره باغ اما این مظلومیت رنگ و بوی گمنامی و انکار دارد…
بخشی از آنچه از نظرتان می گذرد برای اولین بار است که در یک رسانه فارسی زبان منتشر می شود.
پس از فروپاشی شوروی، باکو و ایروان وارد یک رویارویی می شوند که ناشی از سیاست رهبران شوروی برای حفظ نفوذ خود در قفقاز جنوبی است.
قره باغ که قبل از فروپاشی شوروی دارای اکثریت جمعیت ارمنی بود، اینک به صورت رسمی بخشی از تقسیمات جمهوری آذربایجان است. ارامنه که خاطره تلخ عملیات حلقه، کشتار سومگاییت، کشتار شوشی و کشتارهای باکو رو از یاد نبرده اند، یقین حاصل کرده اند در ترکیب این جمهوری بدون حضور حاکمیت شوروی زندگی سختی خواهند داشت و …
باکو علی رغم اینکه جمعیتی دو برابر ایروان دارد، در گسیل نیرو به جبهات با مشکل جدی روبرو است. اعزام زندانیان به جبهه هم دردی از باکو دوا نمی کند.
ترکیه علیرغم ادعاهای پانترکیستی نهایتا اجازه حضور چیزی نزدیک به ۲۰۰ نفر از گرگ های خاکستری به رهبری “نورالدین خوجا” را به نیروهای داوطلب می دهد. در ترکیب این گردان نیروهای قرقیز هم دیده می شوند.
آذری هایی که در ترکیب ارتش سرخ شوروی در افغانستان حاضر بوده اند، به علت به کارگیری آنها در واحدهای غیر رزمی ارتش شوروی فاقد تجربه کافی برای پیشبرد موثر یک نبرد تمام عیار هستند.
“رحیم قاضیف” فرمانده عملیات پدافندی شهر شوشا در جلسه استیضاح ایاز مطلبف در رابطه با کشتار خوجالی؛ از ناتوانی مطلبف در فراخوانی ۷۰۰۰ نیروی آذری مشارکت کننده در نبردهای افغانستان، شکایت می کند.
باز هم ایران به کمک باکو، می شتابد؛ ژنرال “روشن جوادوف” که نزدیک ترین فرمانده آذری به ایران است، با مساعدت جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۹۹۳ به کابل سفر می کند و پس از مذاکره با “گلبدین حکمتیار” هزاران نیروی افغان(پشتون) را از طریق حریم هوایی ایران به باکو منتقل می کند.
ژنرال روشن جوادف در حال مذاکره با مجاهدین افغان در کابل
ژنرال روشن جوادف در کابل
آمار دقیقی از تعداد نیروهای افغان حاضر در قره باغ موجود نیست اما این نیروها بین دو تا سه هزار نفر تخمین زده می شوند.
درخواست ۵۰ مترجم زبان فارسی برای سربازان افغان توسط وزارت دفاع جمهوری آذربایجان
علیرغم ادعاهای حضور داوطلبانه شیعیان هزاره در نبردهای قره باغ، سند محکمی در تایید این ادعا وجود ندارد و تمام تصاویر صرفا حضور پشتون های تحت فرماندهی گلبدین حکمتیار را تایید می کند.
مجاهدین افغان در قره باغ
گرد همایی افغان ها و آذری ها اما بسیار ناهمگون بود؛ این نیروها تا چند سال قبل(سال ۱۹۸۸) در دو جبهه متخاصم شوروی و افغانستان علیه هم جنگیده بودند.
نیروهای آذری مشروبات الکلی و افغانها مواد مخدر مصرف می کردند؛ آذری ها مصرف مواد مخدر را و افغانها مصرف مشروبات الکلی را بسیار ناپسند می دانستند.
نظامیان زن آذری فاقد حجاب بودند، سربازان آذری اوقات فراغت خود را در دیسکو ها می گذراندند. نیروهای آذری به دید سارق به افغانها نگاه می کردند…
اینها همه موجبات بی اعتمادی طرفین نسبت به هم را فراهم می کرد.
تزریق نیروهای افغان، چچنی، قرقیز و … اما در مقابل حجم خیانت های افسران فاسد آذری چیزی نبود که نقش تعیین کننده ای در نبردها داشته باشد.
هر چه بود قره باغ به معنای واقعی کلمه فرصت دوباره اتحاد شیعه و سنی را سوزاند و چهره زشتی از شیعه به مجاهدین چچنی، افغان و … نشان داد.
مسلما افغانها به عنوان شهدای جنگ قره باغ باید مورد تکریم و تقدیر دولتمردان باکو قرار بگیرند، اما از آنجا که باکو اصرار عجیبی به برجسته کردن نقش ترکیه و انکار نقش ایران در این جنگ دارد، تمایل چندانی به این کار ندارد، خصوصا اینکه در قلب باکو سنگ قبرهایی باشد که روی آنها به زبان فارسی نوشته باشد؛ “شهید جنگ قره باغ”.
یکی اهل کابل، آن دیگری اهل قندهار، هر دو در “آقدام” کشته شده اند…
دیگری در “فضولی” کشته شده؛ سنگ قبرهای شکسته، قبرهای بی نشان، مرد افغان در غربت محض، یک دکتر هم در بینشان هست!
تو گویی مرد افغان آفریده شده برای پیکار!
تخریب و هتک حرمت قبور کشته شدگان افغان در جریان جنگ قره باغ در باکو، انتشار برای اولین بار
دیدگاه