پاسپورت های سوخته و ملیت

حوالی سال ۲۰۱۴، داعش برای نشان دادن ثبات قدم نیروهای خارجی خود و البته، بهشت بودن سرزمین داعش، آنها را ترغیب به سوزاندن و پاره کردن پاسپورت هایشان می کرد، که یعنی هرگز دیگر فکر بازگشت به کشورهایشان هم به ذهن هاشان راه نخواهد یافت. و البته از این کارشان فیلم تهیه کرده و منتشر می نمودند.
این آدمها دو دسته ی مهم بودند.

دسته ی نخست، با چهره ی پوشیده و دسته ی دوم با چهره ی نپوشیده!

آنهایی که با چهره ی پوشیده پاسپورت پاره می کردند، شانس این را دارند که از هر جایی به بعد که لذت کافی از اوضاع نصیب شان نشد، یک دور برگردان پیدا کنند و الفرار و به هر مرزی هم رسیدند بگویند آواره ی بیچاره ای هستند از بلاد شام که مدارکشان در خانه و کاشانه ی جنگ زده شان بر فنا رفته و جانشان را با یک دست لباس برداشته و گریخته اند.
اما آنها که با روی باز و چهره ی نپوشیده دست به این کار زده اند، یا باید تا الان مرده باشند، یا بهتر است به زودی بمیرند و البته بر خلاف چیزی که ما دوست داریم(!)، یک راه سوم دارند: اینکه به نحوی گم و گور شوند و راهی به نقطه ی بی حکومت و بی قانون دیگری از دنیا پیدا کنند.

حالا عراق نشد، لیبی، که با اوضاعی که دارد می گویند خاکش برای باد کاشتن و طوفان برداشتن بسیار مناسب است. و قصه از نو …