تکامل الگوهای مهار و بازدارندگی در تحولات اخیر نشان می‌دهد که ثبات توانمندی‌های دفاعی پیشرفته بیش از آنکه متکی بر حجم تجهیزات انباشته‌شده باشد، ریشه در پایداری زیرساخت‌های صنعتی، سرمایه انسانی دانش‌بنیان و توان بازسازی بومی دارد. بر همین اساس، نگاه سیاست‌گذاری راهبردی غرب از رویکردهای سنتی متمرکز بر «کاهش انبار تسلیحاتی» به سمت بسترهای عمیق‌تر با هدف «کنترل توان بازتولید قدرت» تغییر زاویه داده است. این چرخش ساختاری ایجاب می‌کند که چارچوب‌های کنترل تسلیحات در آینده، به‌جای محدود ماندن به سقف‌های عددی، بر مهار زنجیره‌های تأمین، چرخه‌های تحقیق و توسعه و فرسایش دانش پایه متمرکز شوند تا امکان بازآفرینی سریع توانمندی‌های دفاعی پس از هرگونه تنش از میان برود.

بدون تردید تنگه هرمز مهم‌ترین آبراه جهان برای انقال انرژی است که براساس داده‌های اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA)، تقریباً روزانه ۲۰ میلیون بشکه در نیمه نخست سال ۲۰۲۵ از این تنگه عبور کرده است که یک پنجم نفت مصرف جهانی و بیش از یک چهارم تجارت دریایی نفت را شامل می‌شود. در این میان، پاکستان از جمله اقتصادهای آسیایی است که شدیداً از انسداد تنگه هرمز آسیب می‌بیند، زیرا این کشور حدود ۸۱ درصد از واردات نفت خود را از خلیج فارس تأمین می‌کند و همچنین، پاکستان و بنگلادش در سال ۲۰۲۵ تقریباً دو سوم از کل LNG خود را از طریق تنگه هرمز وارد کردند.

تصاویر ماهواره‌ای آثار مشهودی از سوختگی و تخریب را در محدوده تأسیسات نظامی آمریکا در اردن نشان می‌دهد.

روابط عمومی سپاه پاسداران اعلام کرد یک فروند پهپاد MQ-9 دیگر با آتش پدافند هوایی نیروی هوافضای سپاه در شرق تنگه هرمز رهگیری و منهدم شد.

به گزارش واشنگتن‌پست، بر اساس یک ارزیابی محرمانه که اخیراً در اختیار پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا قرار گرفته، شماری از فرماندهان ارشد ارتش آمریکا نسبت به ادامه عملیات گسترده علیه ایران هشدار داده‌اند.

نیروهای مسلح ایران طی چند عملیات موشکی و پهپادی مواضع آمریکا در کشورهای اردن، امارات را درهم کوبیدند.

ماهواره سنجش از دور خیام-۱ پس از انجام مجموعه‌ای از اصلاحات مداری، اکنون به ارتفاع حدود ۴۹۲ کیلومتری رسیده است. این ماهواره آخرین بار در ۱۴ فوریه ۲۰۲۶ در چنین مداری قرار داشت؛ رخدادی که پس از آن، بلافاصله حملات هوایی آمریکا آغاز شد.

جنگ فوریه ۲۰۲۶ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، برآیندی از راهبرد کلان مهار چین، مقابله با بسط نفوذ منطقه‌ای تهران و اتکا به برآوردهای نادرست از میزان تاب‌آوری و شکنندگی داخلی ایران بود که با مقاومت غیرمنتظره ساختارها و غافلگیری راهبردی در اختلال تنگه هرمز، به یک شکست محاسباتی برای مهاجمان تبدیل شد. در پی این بن‌بست میدانی و تحمیل هزینه‌های سنگین جهانی، واشنگتن در تلاش است تا با پیاده‌سازی راهبرد زیرساختی «عملیات سرریز» برای دور زدن خلیج فارس و تمرکز موقت بر یک «توافق محدود» هسته‌ای، بحران را مدیریت کرده و زمان بخرد؛ در مقابل، تل‌آویو ضمن تعمیق ادغام ساختار نظامی خود با آمریکا، جبهه درگیری را به سمت مهار حزب‌الله لبنان سوق داده و همزمان از طریق جنگ شناختی، اطلاعاتی و هدایت تحرکات ضدامنیتی، پروژه فرسایش از درون و تشدید گسل‌های قومی و اجتماعی در ایران را دنبال می‌کند.

خروج امارات متحده عربی از اوپک در می ۲۰۲۶، تصمیمی راهبردی ناشی از تمایل این کشور به حداکثرسازی تولید و درآمدهای نفتی، رهایی از محدودیت‌های سهمیه‌ای و سلطه عربستان و روسیه، و همچنین همسویی بیشتر با منافع اقتصادی و امنیتی ایالات متحده در پی تنش‌های منطقه‌ای است. این اقدام اگرچه با افزایش عرضه و احتمال کاهش قیمت جهانی نفت، رقابت در بازارهای آسیایی را تشدید کرده و با تضعیف جایگاه اوپک، چالش‌های جدی برای درآمدهای ارزی ایران ایجاد می‌کند، اما در مقابل، با تعمیق شکاف‌های ژئوپلیتیکی میان امارات و عربستان، فرصت‌های جدیدی را برای موازنه قدرت، افزایش وزن نسبی ایران در ساختار باقی‌مانده سازمان و ایجاد فضاهای جدید در دیپلماسی انرژی فراهم می‌آورد.

براد کوپر، فرمانده سنتکام، مدعی شد نیروهای آمریکایی مسیرهای بین‌المللی کشتیرانی در تنگه هرمز را از مین‌های دریایی ایران پاکسازی کرده‌اند؛ اما گزارش بلومبرگ نشان می‌دهد برخی متحدان آمریکا معتقدند این آبراه همچنان حاوی مین‌های دریایی است. کوپر همچنین مدعی شد نیروهای آمریکایی طی ماه‌های گذشته به عبور نزدیک به یک‌هزار و ۵۰۰ کشتی تجاری […]