شواهد موجود نشان می‌دهد که احتمال انتقال سامانه اس۴۰۰ ترکیه به کشور ثالث، به‌ویژه امارات، نسبت به گذشته افزایش یافته است. تحلیل این پرونده نشان می‌دهد که اس۴۰۰ دیگر صرفاً یک سامانه پدافند هوایی نیست، بلکه به اهرمی برای چانه‌زنی راهبردی میان قدرت‌های بزرگ تبدیل شده است. ترکیه از آن به‌عنوان ابزاری برای پایان دادن به بحران هفت‌ساله با آمریکا و بازگشت به همکاری‌های دفاعی غرب بهره می‌گیرد؛ واشنگتن آن را آزمونی برای بازگرداندن آنکارا به مدار کامل ناتو و کاهش نفوذ روسیه می‌داند؛ مسکو می‌کوشد بدون از دست دادن منافع سیاسی و اقتصادی خود، جایگاه صنایع دفاعی روسیه را در بازارهای منطقه حفظ کند؛ و کشورهای عربی خلیج فارس نیز این تحول را در چارچوب راهبرد تنوع‌بخشی به شرکای دفاعی و تقویت شبکه‌های پدافند هوایی چندلایه ارزیابی می‌کنند. در صورت انتقال سامانه به امارات، این تحول به‌تنهایی موازنه نظامی منطقه را دگرگون نخواهد کرد، اما می‌تواند روند شکل‌گیری شبکه‌های دفاع هوایی چندلایه در خلیج فارس را تسریع کرده و بر رقابت‌های تسلیحاتی و محاسبات بازدارندگی منطقه‌ای اثرگذار باشد. در مجموع، انتقال احتمالی اس۴۰۰ به امارات را نباید صرفاً یک خرید تسلیحاتی تلقی کرد، بلکه باید آن را بخشی از روند تحول معماری امنیتی خلیج فارس دانست. بر این اساس، راهبرد مناسب برای جمهوری اسلامی ایران نه واکنش‌های مقطعی، بلکه ترکیبی از تقویت بازدارندگی دفاعی و تهاجمی، توسعه دیپلماسی منطقه‌ای و مدیریت هوشمند روابط با قدرت‌های بزرگ است؛ رویکردی که می‌تواند هزینه‌های امنیتی این تحول را کاهش داده و از شکل‌گیری ترتیبات امنیتی نامطلوب برای منافع ملی ایران جلوگیری کند.