جنگ اخیر شکاف‌های درون شورای همکاری خلیج فارس را عمیق‌تر کرد و نشان داد که اعضای این شورا در قبال ایران، آمریکا و رژیم صهیونیستی دارای رویکردهای متفاوتی هستند. هم‌زمان، آسیب‌پذیری تنگه هرمز و زیرساخت‌های انرژی، محدودیت‌های چتر امنیتی آمریکا را آشکار ساخت. در نتیجه، آینده خلیج فارس بیش از آنکه به سمت یکپارچگی راهبردی حرکت کند، تحت تأثیر رقابت‌ها، واگرایی‌ها و تلاش کشورها برای تأمین امنیت از مسیرهای متفاوت قرار خواهد گرفت.

جنگ رمضان شکاف‌های پنهان در شورای همکاری خلیج فارس را آشکار و تعمیق کرد؛ به‌گونه‌ای که عمان و قطر بر مهار تنش و میانجی‌گری، امارات و بحرین بر تشدید فشار علیه ایران و عربستان و کویت بر راهبرد مصون‌سازی و مدیریت ریسک متمرکز شدند. تداوم این واگرایی‌ها می‌تواند انسجام راهبردی شورا را تضعیف کرده و اعضا را به سمت ائتلاف‌های امنیتی و سیاسی متفاوت سوق دهد. در نتیجه، شورای همکاری بیش از آنکه یک بلوک منسجم امنیتی باشد، به مجموعه‌ای از بازیگران با ادراک‌های متفاوت از تهدید و منافع منطقه‌ای تبدیل شده است.

در سال‌های اخیر قاره آفریقا به یکی از مناطق مهم رقابت بین قدرت‌های بزرگ و میانی تبدیل شده و هر یک از آن‌ها به دنبال گسترش نفوذ سیاسی و اقتصادی خود در این قاره هستند. برای رمزگشایی از این روند می‌توان به انگیزه‌های مختلفی مانند منابع بکر و طبیعی به ویژه معادن و عناصر خاکی کمیاب اشاره کرد که این امر در نهایت به رقابت سخت و حتی درگیری‌های نیابتی نظامی مانند جمهوری دموکراتیک کنگو و رواندا نیز انجامیده که قربانی اصلی آن منافع کشورهای میزبان و مردم عادی است. سودان نیز نمونه بارز این جاه‌طلبی به ویژه امارات متحده عربی است. در این میان، به جرات می‌توان گفت که شاخ آفریقا شامل اریتره، اتیوپی، جیبوتی، سومالی و اتیوپی، نسبت به سایر مناطق آن از اهمیت راهبردی برخوردار است که شاید مهمترین دلیل آن پیوستگی با دریای سرخ و کنترل بخش مهمی از تجارت جهانی است. در واقع، نزدیکی جغرافیایی شاخ آفریقا به یمن و باب المندب نیز یکی از دلایل اصلی تشدید رقابت در این منطقه به ویژه از سوی عربستان سعودی و امارات متحده عربی است.

این گزارش به بررسی سیاست تهاجمی و توسعه‌گرایانه امارات متحده عربی در دهه‌های اخیر، به‌ویژه در دوران رهبری محمد بن زاید، می‌پردازد. در این چارچوب، امارات با تکیه بر قدرت اقتصادی، منابع مالی گسترده و حمایت ایالات متحده، نفوذ خود را از خلیج فارس تا شاخ آفریقا گسترش داده است. دشمنی با جریان‌های اسلام سیاسی و هم‌سویی راهبردی با آمریکا، از ارکان اصلی سیاست خارجی ابوظبی محسوب می‌شود. ساختار جمعیتی خاص این کشور و اتکای آن به نیروی کار مهاجر، زمینه‌ساز رویکردی متفاوت در قدرت‌سازی منطقه‌ای شده است. گزارش نشان می‌دهد چگونه امارات با بهره‌گیری از بی‌ثباتی سیاسی در کشورهای آفریقایی و یمن، به بازیگری اثرگذار در معادلات ژئوپلیتیکی منطقه تبدیل شده است.

این گزارش به افشای شبکه‌ای گسترده از پایگاه‌های نظامی و اطلاعاتی امارات در مسیرهای راهبردی اقیانوس هند تا دریای سرخ می‌پردازد؛ شبکه‌ای که به‌منزله حلقه کنترل بر شریان‌های حیاتی کشتیرانی منطقه عمل می‌کند. در ادامه، نقش‌آفرینی مستقیم رژیم صهیونیستی و آمریکا در شکل‌گیری این ساختار امنیتی و تأثیر آن بر معادلات پس از طوفان‌الاقصی و مهار انصارالله بررسی می‌شود.

بدون تردید امارات متحده عربی در سال‌های اخیر به بازوی امنیتی و اقتصادی ایالات متحده و رژیم صهیونیستی تبدیل شده و در قالب پروژه‌های اقتصادی، اهداف امنیتی عبری- غربی را به پیش می‌برد که نمونه بارز آن کشتار مردم سودان و حمایت از شورشیان نیروهای پشتیبان سریع است که در راستای قاچاق و غارت معادن طلای سودان صورت می‌گیرد. نمونه دیگر این موضوع را می‌توان به ورود امارات به پروژه‌های زیرساختی و کریدورهای تجاری در آسیای مرکزی مربوط دانست. این کشور اخیراً با امضای توافقنامه‌هایی با کشورهای این منطقه و همچنین قفقاز به دنبال ورود به کریدور میانی است که اهداف ژئوپلیتیکی و ژئواکونومیکی (جغرافیایی-اقتصادی) همسو با تل‌آویو و غرب را دنبال می‌کند.

منابع محلی گزارش دادند که غول‌های نفت و گاز غربی با پشتیبانی سرمایه‌گذاری امارات متحده عربی در حال بازگشت به عراق هستند تا نفوذ ایران را مهار کرده و کنترل راهبردی خود را بازسازی کنند.

یک هیئت ارشد از جامعه دروزی اسرائیل در روزهای آینده برای مذاکره با نمایندگان دولت جدید سوریه به ابوظبی سفر خواهد کرد. این جلسه با میانجیگری امارات برگزار خواهد شد.

رسانه رویترز به نقل از منابع آگاه گزارش داد که امارات متحده عربی اخیرا یک کانال ارتباطی میان حکومت جدید سوریه و اسرائیل با هدف کاهش تنش‌ها میان دو طرف ایجاد کرده است.

نیروهای امنیتی امارات، عصام بویضانی، ملقب به ابو همام، سرکرده مسلحین جیش الاسلام و از فرماندهان وزارت دفاع حکومت الجولانی را در فرودگاه بین المللی دبی حین خروج از این کشور بازداشت کردند.