پیشروی انصارالله در سواحل غربی یمن و تسلط بر باب‌المندب، معادلات امنیتی خلیج فارس و دریای سرخ را وارد مرحله‌ای تازه کرده است. اهمیت این تحول تنها به تغییر موازنه نظامی در داخل یمن محدود نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند بار دیگر عربستان و امارات را که طی سال‌های اخیر بر سر آینده سیاسی و جغرافیایی یمن و نیروهای محلی این کشور دچار اختلاف شده‌اند، در برابر یک تهدید مشترک قرار دهد. در چنین شرایطی، مجموعه‌ای از دیدارها و تحرکات دیپلماتیک میان ریاض و ابوظبی، همزمان با سفر بنیامین نتانیاهو به ابوظبی، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا زمینه برای نوعی هماهنگی دوباره میان دو کشور در پرونده یمن در حال شکل‌گیری است و آیا نتانیاهو می‌کوشد از این فرصت برای ایجاد ترتیبات امنیتی جدید در برابر انصارالله و ایران استفاده کند؟

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در سفری اعلام‌نشده به ابوظبی با شیخ محمد بن‌زاید آل نهیان، رئیس امارات متحده عربی، دیدار و درباره تحولات منطقه‌ای گفت‌وگو کرد.

پرواز هواپیمایی وارش از تهران به مقصد دوشنبه، پایتخت تاجیکستان که قرار بود از آسمان جمهوری آذربایجان عبور کند، لغو شد و هواپیما به فرودگاه امام خمینی بازگشت.

هیئتی از انجمن تولیدکنندگان صنایع دفاعی هند (SIDM) با هدف گسترش همکاری‌های صنعتی و دفاعی میان هند و امارات، از پارک صنعتی تووازن در ابوظبی بازدید کرد.

روزنامه صهیونیستی هاآرتص در گزارشی تحقیقی مدعی شده است که محمد بن زاید آل نهیان، رئیس امارات متحده عربی، حدود یک هفته و نیم پیش از عملیات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس، در یک تماس تلفنی با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی درباره احتمال وقوع یک حمله گسترده هشدار داده بود.

بر اساس گزارش Axios، هیأتی از ایران در اواسط ماه میلادی گذشته برای مذاکراتی کم‌سروصدا به ابوظبی رفت و در جریان دیدار با مقام‌های اماراتی، خواستار کاهش تنش و بهبود روابط شد. منابع این گزارش می‌گویند تهران از امارات درخواست کمک برای تأمین غذا و دارو کرد. درخواستی که امارات آن را رد کرد.

ارتش جمهوری اسلامی ایران پس از انجام حملاتی علیه مواضع ارتش تروریستی آمریکا در منطقه، بیانیه‌ای صادر کرد.

نیروهای مسلح ایران طی چند عملیات موشکی و پهپادی مواضع آمریکا در کشورهای اردن، امارات را درهم کوبیدند.

جنگ فوریه ۲۰۲۶ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، برآیندی از راهبرد کلان مهار چین، مقابله با بسط نفوذ منطقه‌ای تهران و اتکا به برآوردهای نادرست از میزان تاب‌آوری و شکنندگی داخلی ایران بود که با مقاومت غیرمنتظره ساختارها و غافلگیری راهبردی در اختلال تنگه هرمز، به یک شکست محاسباتی برای مهاجمان تبدیل شد. در پی این بن‌بست میدانی و تحمیل هزینه‌های سنگین جهانی، واشنگتن در تلاش است تا با پیاده‌سازی راهبرد زیرساختی «عملیات سرریز» برای دور زدن خلیج فارس و تمرکز موقت بر یک «توافق محدود» هسته‌ای، بحران را مدیریت کرده و زمان بخرد؛ در مقابل، تل‌آویو ضمن تعمیق ادغام ساختار نظامی خود با آمریکا، جبهه درگیری را به سمت مهار حزب‌الله لبنان سوق داده و همزمان از طریق جنگ شناختی، اطلاعاتی و هدایت تحرکات ضدامنیتی، پروژه فرسایش از درون و تشدید گسل‌های قومی و اجتماعی در ایران را دنبال می‌کند.

خروج امارات متحده عربی از اوپک در می ۲۰۲۶، تصمیمی راهبردی ناشی از تمایل این کشور به حداکثرسازی تولید و درآمدهای نفتی، رهایی از محدودیت‌های سهمیه‌ای و سلطه عربستان و روسیه، و همچنین همسویی بیشتر با منافع اقتصادی و امنیتی ایالات متحده در پی تنش‌های منطقه‌ای است. این اقدام اگرچه با افزایش عرضه و احتمال کاهش قیمت جهانی نفت، رقابت در بازارهای آسیایی را تشدید کرده و با تضعیف جایگاه اوپک، چالش‌های جدی برای درآمدهای ارزی ایران ایجاد می‌کند، اما در مقابل، با تعمیق شکاف‌های ژئوپلیتیکی میان امارات و عربستان، فرصت‌های جدیدی را برای موازنه قدرت، افزایش وزن نسبی ایران در ساختار باقی‌مانده سازمان و ایجاد فضاهای جدید در دیپلماسی انرژی فراهم می‌آورد.