این پژوهش به بررسی فشارهای ایالات متحده بر کویت برای پیوستن به پیمان ابراهیم و محاسبات راهبردی این کشور در قبال عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که واشینگتن در چارچوب راهبرد بازآرایی نظم امنیتی غرب آسیا، مهار ایران و تقویت جایگاه امنیتی اسرائیل، تلاش دارد کویت را به این روند ملحق کند، اما کویت با مجموعه‌ای از عوامل بازدارنده شامل حمایت تاریخی از مسئله فلسطین، مخالفت گسترده افکار عمومی، محدودیت‌های حقوقی، ضرورت حفظ روابط متوازن با ایران و وابستگی امنیت انرژی خود به تنگه هرمز مواجه است. در مقابل، فشارهای آمریکا، تحولات ساختار قدرت داخلی، نزدیکی به امارات و نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ ۲۰۲۶، انگیزه‌هایی برای بازنگری در سیاست سنتی این کشور ایجاد کرده‌اند. ازاین‌رو، اگرچه پیوستن رسمی کویت به پیمان ابراهیم در کوتاه‌مدت با موانع جدی روبه‌رو است، اما محتمل‌ترین سناریو حرکت تدریجی و غیررسمی به سمت گسترش همکاری‌های امنیتی و اطلاعاتی با اسرائیل، بدون اعلام رسمی عادی‌سازی، ارزیابی می‌شود؛ روندی که می‌تواند پیامدهای مهمی برای معماری امنیتی خلیج فارس، روابط ایران و کشورهای عربی و آینده مسئله فلسطین داشته باشد.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که قزاقستان به طرح عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی موسوم به پیمان ابراهیم پیوسته است. ترامپ در پیامی در شبکه اجتماعی تروث‌سوشال تأکید کرد که این کشور نخستین عضو جدید توافق در دور دوم ریاست‌جمهوری او است و کشورهای بیشتری نیز در آینده به آن خواهند پیوست.

جمعی از رهبران طایفه‌ای در الخلیل با ارائه طرحی به مقامات صهیونیستی، خواستار جدایی از تشکیلات خودگردان فلسطین و پیوستن به پیمان ابراهیم شده‌اند. این طرح که از حمایت نسبی دولت رژیم برخوردار است، بر پایه همکاری اقتصادی، خودگردانی محلی و به‌رسمیت‌شناختن رژیم صهیونیستی به عنوان دولت یهود طراحی شده است.

دولت دونالد ترامپ در حال مذاکره جدی با جمهوری آذربایجان با هدف پیوستن باکو و برخی کشورهای آسیای مرکزی‌ به پیمان ابراهیم است. با توجه به اینکه باکو و تل‌آویو روابط گسترده و نزدیکی دارند، می‌توان گفت گنجاندن این کشورها در پیمان ابراهیم بیشتر جنبه نمادین خواهد داشت و تمرکز آن بر تقویت همکاری‌ها در حوزه‌های مختلف به ویژه اقتصادی و نظامی خواهد بود.

پس از حملات اخیر به ایران، آمریکا و رژیم صهیونیستی با تمرکز بر دیپلماسی، برنامه‌ای ۵ بندی برای ثبات منطقه‌ای مد نظرشان ارائه کرده‌اند: پایان جنگ غزه، جابجایی فلسطینیان، گسترش توافق‌های ابراهیمی، راه‌حل دو دولتی ظاهری، و به رسمیت‌شناسی کرانه باختری؛ طرحی که بیش از هر چیز به همراهی حکومت‌های عربی وابسته است.