تحولات اخیر غرب‌‌آسیا نشان‌دهنده گذار از تقابل‌های سنتی به رقابت‌های چندلایه در بستر گلوگاه‌های راهبردی انرژی است، جایی که تنگه‌هایی چون هرمز و باب‌المندب به کانون اعمال قدرت و فشار تبدیل شده‌اند. در این چارچوب، سناریوی محاصره دریایی ایران توسط آمریکا به‌عنوان ابزاری برای اعمال فشار حداکثری در کنار احتمال بازگشت به درگیری مستقیم میان دو طرف، چشم‌انداز تشدید تنش را تقویت کرده است. همزمان، تردیدهای اروپا نسبت به رویکردهای یک‌جانبه واشنگتن، آینده همگرایی در ناتو را با ابهام مواجه ساخته و در سطحی دیگر، نقش‌آفرینی بازیگران متحد تهران مانند انصارالله در باب‌المندب، امکان گسترش میدان رقابت دریایی و بهره‌برداری غیرمستقیم ایران از این اهرم را برجسته کرده است. مجموعه‌ی این تحولات نشان می‌دهد امنیت دریایی منطقه به‌طور فزاینده‌ای به میدان اصلی بازتعریف موازنه قدرت تبدیل شده است. بر این اساس، هدف این پژوهش تحلیل امکان‌پذیری، پیامدها و پایداری این سناریوها و تبیین تأثیر آن‌ها بر موازنه قدرت منطقه‌ای و نظم امنیتی بین‌المللی است.

روزنامه عبری معاریو به نقل از منابع آگاه در رژیم صهیونیستی گزارش داد که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر این رژیم در شرایط کنونی تقریباً تنها مانده و شمار مشاوران نزدیک و معتمدان او به شدت کاهش یافته است.

جنگ رمضان شکاف‌های پنهان در شورای همکاری خلیج فارس را آشکار و تعمیق کرد؛ به‌گونه‌ای که عمان و قطر بر مهار تنش و میانجی‌گری، امارات و بحرین بر تشدید فشار علیه ایران و عربستان و کویت بر راهبرد مصون‌سازی و مدیریت ریسک متمرکز شدند. تداوم این واگرایی‌ها می‌تواند انسجام راهبردی شورا را تضعیف کرده و اعضا را به سمت ائتلاف‌های امنیتی و سیاسی متفاوت سوق دهد. در نتیجه، شورای همکاری بیش از آنکه یک بلوک منسجم امنیتی باشد، به مجموعه‌ای از بازیگران با ادراک‌های متفاوت از تهدید و منافع منطقه‌ای تبدیل شده است.

جنگ رمضان نشان داد که محور مقاومت علی‌رغم فشارهای گسترده نظامی، از الگوی متمرکز به یک شبکه چندلایه و انعطاف‌پذیرتر گذار کرده و توانسته با توزیع ظرفیت میان بازیگران مختلف، بازدارندگی خود را حفظ کند. فعال‌سازی هم‌زمان جبهه‌های لبنان، عراق و یمن ضمن افزایش فشار بر رژیم صهیونیستی، بیانگر تداوم راهبرد «تصاعد کنترل‌شده» و اجتناب از جنگ فراگیر منطقه‌ای بود. در دوره پساجنگ، آینده محور مقاومت میان سه مسیر بازسازی و تقویت شبکه‌ای، تداوم وضعیت نیمه‌هماهنگ و مدیریت بحران، یا فرسایش تدریجی و کاهش انسجام عملیاتی در نوسان خواهد بود؛ هرچند روندهای موجود نشان می‌دهد حفظ ساختار شبکه‌ای و بازدارندگی چندجبهه‌ای همچنان محتمل‌ترین مسیر پیش‌رو است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی رسانه‌ سی‌ان‌ان، مجموعه‌ای از گزینه‌های نظامی در دولت آمریکا برای کنترل و دسترسی احتمالی به ذخایر اورانیوم با غنای بالا در ایران مورد بررسی قرار گرفته است.

نیروهای مسلح ایران در بامداد ۲۱ خرداد ماه، در پاسخ به حملات هوایی ارتش تروریستی آمریکا به مناطق مختلف ایران، با استفاده از دستکم ۱۲ فروند موشک‌ سوخت جامد خانواده فاتح و خیبرشکن و ده‌ها پهپاد انتحاری، ناوگان پنجم آمریکا، یک سایت رادار هشدار زود هنگام و پایگاه هوایی شیخ عیسی در بحرین، پایگاه هوایی موفق السلطی اردن، و پایگاه هوایی علی السالم و احمد الجابر در کویت را مورد حمله قرار دادند.

شب گذشته هواگردهای آمریکایی با شلیک دو موشک هلفایر نفتکش هندی جالویر (M/T Jalveer) که با پرچم گینه بیسائو فعالیت میکند را در ساحل صحار از کار انداختند. بر اساس ادعای آمریکا این نفتکش حامل نفت ایران بود.

نیروهای مسلح ایران در صبح ۲۰ خرداد، در پاسخ به تجاوز هوایی رژیم آمریکا به مناطق جنوبی ایران با دستکم ۲۰ موشک بالستیک قدر، عماد و خیبرشکن به چهار پایگاه آمریکا در منطقه از جمله مقر ناوگان پنجم آمریکا در بحرین، پایگاه بیورینگ (عدیری) و پایگاه هوایی علی السالم در کویت و پایگاه هوایی موفق السلطی (ازرق) در اردن حمله کردند.

طبق بررسی‌های تحولات جهان اسلام، نیروهای مسلح ایران، گروه‌های مقاومت عراق و حزب الله لبنان از ابتدای جنگ تاکنون بیش از ۲۳۴ فروند از هواگردها و موشک‌های کروز متعلق به آمریکا، رژیم صهیونیستی، کشورهای اروپایی و عربی را منهدم و یا دچار آسیب دیدگی کرده‌اند.

رسانه بلومبرگ گزارش داده است که در تاریخ ۲۷ مه (۶ خرداد ماه)، یک فروند موشک بالستیک ایرانی از نوع فاتح-۱۱۰، پایگاه هوایی علی‌ السالم در کویت را هدف قرار داده است. بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده، این حمله منجر به زخمی شدن دست‌کم پنج نفر از نظامیان و پیمانکاران نیروهای مسلح آمریکا شده است.